*Άρθρο του Σπύρου Σπυρίδωνα στην εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ 17/06/2017
Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας που θα στηρίζεται στην αξιοποίηση και ενδυνάμωση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Χώρας μας είναι προφανές ότι πρέπει να αποτελεί πολιτική προτεραιότητα για κάθε κυβέρνηση.
Μια τέτοια στόχευση δεν μπορεί σε μια πολυνησιακή χώρα όπως η Ελλάδα να μην αφορά στην νησιωτική επιχειρηματικότητα, που την περίοδο αυτή η προεδρία της Μάλτας έχει ανεβάσει ψηλά στην ατζέντα των Ευρωπαϊκών πολιτικών προτεραιοτήτων.
Τα 362 νησιά της ΕΕ (άνω των 50 κατοίκων) με συνολικό πληθυσμό 20 περίπου εκατομμύρια κατοίκους, συγκροτούν το νησιωτικό της χώρο που αντιστοιχεί στο ενδέκατο πολυπληθέστερο κράτος μέλος της, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα νησιωτικά κράτη Ιρλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Κύπρος και Μάλτα.
Είναι αλήθεια ότι πολλά από αυτά χαρακτηρίζονται από μια σειρά γεωφυσικά, οικονομικά και κοινωνικά μειονεκτήματα που δυσχεραίνουν την επιχειρηματικότητα, την εφαρμογή-απόδοση των πολιτικών για την εδαφική και κοινωνική συνοχή και κατά συνέπεια επηρεάζουν το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων τους που το 2010 είχαν κατά κεφαλήν ΑΕγχΠ κάτω του 80% του μέσου όρου της Ένωσης.
Παράλληλα όμως ο νησιωτικός χώρος, και ιδιαίτερα ο Ελληνικός, αποτελεί πεδίο μοναδικών προκλήσεων και ιδιαίτερων συγκριτικών πλεονεκτημάτων σε συγκεκριμένες μορφές της οικονομίας όπως είναι ο τουρισμός, η γαλάζια οικονομία, η ποιοτική αγροδιατροφική αλυσίδα, τα σπορ, ο πολιτισμός , οι ψηφιακές υπηρεσίες και προϊόντα, κ.α.
Προκειμένου όμως να μειωθούν ή να εξαλειφθούν τα διαθρωτικά μειονεκτήματα στα νησιά μας και να αναπτυχτούν οι πτυχές εκείνες
της οικονομίας που χαρακτηρίζονται από την υψηλή τους ποιότητα και πολλές φορές την μοναδικότητα, απαιτείται ένας πολυεπίπεδος στρατηγικός σχεδιασμός και συνέργειες από την Τοπική Αυτοδιοίκηση έως την ΕΕ.
Κινητήρια βέβαια δύναμη στην αναπτυξιακή αυτή προσπάθεια δεν μπορεί να είναι άλλη από μία υγιή επιχειρηματικότητα, απαλλαγμένη από τα βαρίδια της γραφειοκρατίας, της υπερφορολόγησης και το ασταθές επιχειρηματικό περιβάλλον.
Ο σχεδιασμός της Ευρωπαϊκής πολιτικής που αφορά τη νησιωτική επιχειρηματικότητα για την μετά το 2020 περίοδο έχει αρχίσει και το κλίμα είναι ευνοϊκό.
Μεγάλα θέματα, όπως ότι πέρα από το ΑΕγχΠ απαιτείται ένα φάσμα δεικτών προκειμένου να εκτιμάται ορθότερα η κοινωνικο-οικονομική τους κατάσταση, ώστε να σχεδιαστούν οι πολιτικές συνοχής που απαιτούνται για τα ζωτικά ζητήματα των νησιών της ΕΕ, έχουν μπει ήδη στο τραπέζι των συζητήσεων.
Η Χώρα μας στις διεργασίες αυτές της αναδιαμόρφωσης της νησιωτικής πολιτικής της ΕΕ οφείλει να αναδείξει τις ιδιαιτερότητες των Ελληνικών νησιών ώστε ο σχεδιασμός του επόμενου Πλαισίου Στήριξης, μοναδικού ίσως χρηματοδοτικού εργαλείου, να δώσει ώθηση στη νησιωτική επιχειρηματικότητα και να βελτιώσει την ζωή και τις προοπτικές των κατοίκων των νησιών μας.
Σπύρος Σπυρίδων